မိတ္ေဆြတို႔ရဲ႕ စာနာနားလည္မႈႏွင့္ ခ်စ္ခ်င္းေမတၱာ

မႏွင္းဆီရဲ႕ ဘဝက ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းလွပါတယ္ (အမည္ရင္း မဟုတ္ပါ)။ သူမရဲ႕ ညီမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အတူ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ခန္႔က သူမတို႔ ဇာတိကေန ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္ အထိ ေရာက္ဖို႔ ေလွ ၂ဆင့္ စီး လာၾကရတယ္။ အဲဒီကေန ထိုင္း-မေလးရွားနယ္စပ္ကို ဝင္ေရာက္ၿပီး၊ မေလးရွားႏိုင္ငံရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ ကြာလာလမ္ပူကို ေရာက္ခဲ့တာပါ။ သူတို႔ခရီးစဥ္ တေလ်ာက္  လံုလံုၿခံဳၿခံဳ၊ အႏၱရာယ္ကင္းကင္း ေရာက္ဖို႔အတြက္ ေငြေၾကးအေျမာက္အျမား ႀကိဳတင္ေပးၿပီးမွ ေရာက္ခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။

အခုမွ ၂၅ ႏွစ္ သာရွိၿပီး၊ ေသးငယ္သြယ္လွတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ပိုင္ရွင္ သူမရဲ့ ဒုကၡေတြက အဲဒီမွာတင္ အဆံုးမသတ္ခဲ့ပါ။ ကြာလာလမ္ပူ ေရာက္လို႔ ၂ လအၾကာ (၂၀၀၇ ေအာက္တိုဘာလ) မွာေတာ့ သူမ စၿပီး ဖ်ားတယ္၊ ေခ်ာင္းဆိုးတယ္၊ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ေလ်ာ့က်လာတယ္။ ထိုင္း-မေလးရွား နယ္စပ္ မေရာက္မီ ေတာထဲမွာ ရက္အေတာ္ၾကာၾကာ ပုန္းေရာင္ေနခဲ့ရလို႔ သူမမွာ ငွက္ဖ်ားရခဲ့လို႔ သူမအခုလို ဖ်ားရတာလား၊ ေခ်ာင္းဆိုးတာလဲ သူမမွာ တီဘီရွိ ေနတာေၾကာင့္လား အမ်ဳိးမ်ဳိး ထင္ေနမိတယ္။ ပုဂၢလိက ေဆးခန္းတစ္ခုမွာျပၿပီး စစ္ေဆးၾကည့္တဲ့အခါ ဆရာဝန္က သူမမွာ ခုခံအားက်ေရာဂါ – အိတ္ခ်္အိုင္ဗီ ရွိေနေၾကာင္း ေဆးစစ္ခ်က္ ထုတ္ေပးခဲ့တယ္။

မႏွင္းဆီတစ္ေယာက္ အေတာ့္ကို ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ သြားခဲ့ရတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူမ ရည္ရြယ္ ေမွ်ာ္လင့္ ထားတာေတြ အားလံုး ပ်က္သုဥ္းသြားသလို ခံစားခဲ့ရၿပီး၊ လူ႕ဘဝမွာ ဆက္လက္ ေနထိုင္ရွင္သန္လိုတဲ့ ဆႏၵပါေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။

“က်မ ဘဝ ဒီမွာတင္ အဆံုးသတ္သြားၿပီလို႔ ထင္ခဲ့တယ္။ ေရွ႕အနာဂတ္ဆိုတာလဲ မရွိေတာ့ဘူး။ က်မ ညီမေတြ ငယ္ၾကေသးတယ္။ အခု က်မေၾကာင့္ သူတို႔  ဒုကၡသည္ ျဖစ္ၾကရတယ္။”

မႏွင္းဆီက ေၾကကဲြစြာနဲ႔ “အေဖ၊ အေမ၊ ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာ မရွိတဲ့ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ သူတို႔ေတြ ဘယ္လို ႐ုန္းကန္ေနထိုင္ၾကမလဲ” ေျပာျပတယ္။

သူမ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ခက္ခဲလွတဲ့ အေျခအေနေတြကို ကမာၻကုလသမဂၢ သင္းမ္အစုအဖဲြ႕က – အိတ္ခ်္အိုင္ဗီအေၾကာင္း က်င္းပေပးတဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲတစ္ခုမွာ ေဆြးေႏြးတင္ျပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီပဲြအၿပီး ဘနားမား သတင္းဌာနက သူမနဲ႔ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းပါတယ္။ ၂၀၀၁ မွာ အစာအိမ္အနာ ျဖစ္လို႔ ခြဲစိတ္ကုသခဲ့ရၿပီး၊ ေသြးသြင္းရာက ဒီေရာဂါ ကူးစက္ခဲ့တာ ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း သူမက ေျပာျပခဲ့တယ္။

ဒီေရာဂါေၾကာင့္ ခံစားရတဲ့ စိတ္ေ၀ဒနာ၊ လူၾကားထဲ မတိုးႏိုင္ေအာင္ ႐ွဳတ္ခ်ပစ္တင္ ခံရမွာေတြကို ေၾကာက္႐ံြ႕တဲ့အတြက္ သူမမွာ ဒီေရာဂါရွိေနေၾကာင္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ ထုတ္မေျပာပဲ က်ိတ္မွိတ္ ေနခဲ့ရတယ္။ ပင္ကိုယ္ကမွ ခႏၶာကိုယ္ ေသးငယ္လွတဲ့ သူမကို အဲဒီ အခ်က္ေတြက ပိုဆိုး၀ါးေစၿပီး ခၽြတ္ၿခံဳက်ေစခဲ့တယ္။ သူမ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူမ အေျခအေနကို သကၤာမကင္း ျဖစ္လာၾကတယ္။ သူမမွာ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီ ရွိေနၿပီလို႔ သံသယရွိ လာၾကတယ္။

“သူတို႔ေတြ က်မကို ေမးခြန္း အမ်ားႀကီး ေမးၾကတယ္။ က်မ မေျဖခ်င္ဘူး။ က်မ ညီမအငယ္ဆို ဘုရာေက်ာင္းေတာင္ မသြားေတာ့ဘူး။ သူတို႔ေမးလာမယ့္ အေမးေတြကို မေျဖခ်င္ေတာ့လို႔ပါ”

“အဲဒီတုန္းက က်မ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ႏြမ္းနယ္ခဲ့ရတယ္။ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း မေတြ႔ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘာမွတန္ဖိုးမရွိသူလို႔ ေျပာေနမိခဲ့တယ္။ တျခားလူေတြကလည္း က်မကို ဘာမွ တန္ဖိုးမရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္လို ျမင္ၾကမွာပဲလုိ႔ ခံစားခဲ့ရတယ္” ဆိုၿပီး မႏွင္းဆီ သက္ျပင္းခ်တယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ မႏွင္းဆီဟာ ရက္ေတြၾကာလာေတာ့ စိတ္ဓါတ္အႀကီးအက်ယ္ က်လာတယ္။ ကံေကာင္းတာက သူမ ခုလို တေရွာင္ေရွာင္ ဖ်ားေနတာကို သူ႕ညီမ ၂ ေယာက္က ျပဳစုေပးခဲ့လို႔ပါ။

“က်မေလ က်မညီမေလးေတြ အခုလို ႐ုန္းကန္ အလုပ္လုပ္ေနၾကရတာ ျမင္ရေတာ့ တကယ့္ကို ရင္နာမိတယ္။ တကယ္ဆို က်မက သူတို႔ကို ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ရမွာေလ။ ဒါေပမဲ့ က်မက ဘာမွမွ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့တာကိုး”

“က်မ က်န္းမာဖို႔ အတြက္ အစားေကာင္းေတြ စားဖို႔လိုတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မ မစားႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ေရြးေနလို႔လည္း မရဘူး၊ ဘာပဲရရ စားရခဲ့ရတယ္” လို႔ မႏွင္းဆီက ထပ္ျဖည့္ေျပာျပပါတယ္။

သူမ ညီမတစ္ေယာက္က စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တာ၊ အိမ္တြင္း အလုပ္ေတြနဲ႔ စားပြဲထိုးလို အလုပ္မ်ိဳးေတြ မနားမေန လုပ္ရေပမဲ့ ရတဲ့ ပိုက္ဆံက အျခားသူေတြနဲ႔ စုေနရတဲ့ အခန္းဖိုး ေလာက္ပဲ ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။

“က်မ ကိုယ္တြင္းခုခံအားတိုင္းတာမႈ (CD4 Count) သြား စစ္ေဆးရရင္ အဲဒီကုန္က်ေငြက အိမ္စားရိတ္ ၂ ဆ ျဖစ္သြားေစတယ္။ ဒါေတာင္ က်မက အစိုးရေဆး႐ံုကိုပဲ သြားတာပါ။ တခါတခါ သြားရင္ မေလးရွားေငြ ရင္းဂစ္ ၃၀ ေလာက္ က်တယ္။ အဲဒါက ညီမေလးရဲ႕ တစ္ေန႔စာ လုပ္အားခပဲ။” လို႔ သူမကေျပာျပန္ပါတယ္။ HIV ကို ကုသဖို႔ နည္းလမ္းရွိတယ္ ဆိုတာ မၾကားဘူးခဲ့ဘူး။ HIV ကူးစက္ခံရရင္ ဘယ္သူမဆို ေနာက္ႏွစ္ အနည္းငယ္အတြင္းမွာ ဒီေရာဂါနဲ႔ ေသဆံုးရလိမ့္မယ္ ဆိုတာမ်ဳိးကို သူမထင္ခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းမွာ မေလးရွား – ကဲယားအဖြဲ႕ (Care) က ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြး အႀကံေပးသူ တစ္ဦး သူမဆီ ေရာက္လာတာက သူမရဲ့ ကံၾကမၼာ ေျပာင္းလဲသြားေစခဲ့တယ္။

ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြး အႀကံေပးသူရဲ့ အႀကံေပးမႈေတြေၾကာင့္ မႏွင္းဆီဟာ HIV နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကုသမႈ နည္းလမ္းေတြကို ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ သိရွိလာခဲ့ရတယ္။ ထုိသူက မႏွင္းဆီကို အလြန္ အားတက္ေစခဲ့ၿပီး အနာဂတ္အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ျပန္လည္ ေဆာင္က်ဥ္း ေပးခဲ့တယ္လို႔ မႏွင္းဆီက ဆိုပါတယ္။

မေလးရွား – ကဲယားအဖြဲ႔ဟာ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ ခရစ္ယာန္ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခု ျဖစ္ၿပီး ၁၉၇၀ ခုႏွစ္မ်ား ေနာက္ပိုင္းမွာ တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ အဖြဲ႔အစည္း တစ္ခုပါ။ ဒီအဖြဲ႔က လူေနရက္ကြက္ေတြထဲ အထိ သြားေရာက္ၿပီး ကူညီမႈအမ်ဳိးမ်ဳိးကို လုပ္ေပးတယ္။ အိမ္ေပါက္စိအလိုက္၊ ရပ္ရြာအလိုက္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ လုပ္ငန္းေတြကို အဓိကထား ကူညီလုပ္ေဆာင္ေပးေနတဲ့ အဖြဲ႔တစ္ခုျဖစ္တယ္။

အဲဒီေနာက္ မႏွင္းဆီ တစ္ေယာက္ စပ္ဘူလာ ေဆး႐ံုမွာ ေဆးရံုတက္ ကုသခြင့္ရတယ္။ ခုခံအား က်ဆင္းမႈေရာဂါ အတြက္ သံုးစဲြရတဲ့ (Antiretroviral-ART) ေဆးကို သူမ ရရွိခဲ့တယ္။ “အဲဒီေဆးရံုက အေတာ့္ကို ေကာင္းတဲ့ ေဆး႐ံုပါပဲ။ က်မလို ဒုကၡသည္ တစ္ေယာက္ကိုေတာင္ ေဆး႐ံုဝန္ထမ္း အားလံုးက ဂရုတစိုက္ ရွိၾကတယ္။ သူတို႔အားလံုးဟာ က်မကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ ေပးၾကတယ္” လို႔ မႏွင္းဆီက ရွင္းျပပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ေဆးကျပင္းလြန္းတဲ့အတြက္ ေဆးဒဏ္ကို ေျခာက္လေလာက္ ခံခဲ့ရတယ္။ အဲဒီ ေဆးဒဏ္ေၾကာင့္ မႏွင္းဆီရဲ့ မ်က္မွာက ညိဳမည္းလာၿပီး ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ မ်က္ႏွာေတြေဖါေယာင္ လာတယ္လို႔ မႏွင္းဆီက ျဖည့္ေျပာပါတယ္။

“က်မရဲ့ ခႏၶာကုိယ္တစ္ခုလံုးဟာ အညိဳကြက္ေတြ၊ အစက္အေပ်ာက္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ က်မအနားကို မကပ္ရဲၾကဘူး။ သူတို႔က က်မကို လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ ဖို႔ေတာင္ ၀န္ေလးၾကတယ္။”

“အရင္က ဒုကၡသည္ ကေလးေတြကို က်မ အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးခဲ့တယ္။ က်မမွာ HIV ရွိေနတယ္လို႔ ဒီကေလးေတြ သိသြားတဲ့အခါ က်မအနားကို သူတို႔ မကပ္ၾကေတာ့ဘူး။ ၀မ္းနည္းခဲ့ရတယ္။ အိမ္ကေန ထြက္ၿပီး ဘုရားေက်ာင္းကိုေတာင္ သြားဖို႔ကို က်မ ေၾကာက္ခဲ့တယ္” လို႔ မႏွင္းဆီက ေျပာျပပါတယ္။

အိတ္ခ်အိုင္ဗီနဲ႔ ေနထိုင္သူ တစ္ေယာက္ဟာ ခုလို ေဆးဒဏ္ေတြ ခံစားေနရခ်ိန္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားစိတ္ နည္းပါးလာေစတယ္။ အဲဒီလို အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြကို သိပ္ေတာင့္တမိတယ္။ “က်မအတြက္ ဝိုင္းဝန္းေဖးမမႈမ်ိဳး မရခဲ့ဘူး” လို႔ သူမက ေျပာပါတယ္။

အခုေတာ့ မႏွင္းဆီဟာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာတင္မကပဲ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာပါ အေျခအေနေတြ တိုးတက္ ေကာင္းမြန္လာၿပီလို႔ ဆိုပါတယ္။ စပ္ဘူလာေဆးရံုကို ေလးလ တစ္ႀကိမ္သာ သြားေရာက္ ေဆးစစ္ခံဖို႔ လိုေတာ့တယ္လို႔ ဘနားမား သတင္းကို ေျပာဆိုပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမကိုယ္သူမ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ယူဆတယ္။ သူမက အျခား ဒုကၡသည္ေတြလို မဟုတ္ပဲ အဂၤလိပ္လို ေျပာႏိုင္ဆိုႏိုင္ ရွိတဲ့အတြက္ မေလးရွား ေဆးခန္းေတြကို သြားႏိုင္လို႔ပါ။

ဒုကၡသည္ ကေလးေတြအတြက္ က်ဴရွင္တန္းေတြကိုလည္း ျပန္သင္ခြင့္ကို ဘုရားေက်ာင္းက ခြင့္ျပဳတဲ့ အခါမွာေတာ့ မႏွင္းဆီ တေယာက္ သူမကိုယ္သူမ ယံုၾကည္ကိုးစားမႈေတြ ျပန္လည္ရရွိလာေစတယ္။

အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ဘြဲ႔ရတဲ့ သူမဟာ အသက္ ၁၃ႏွစ္ကေန ၁၈ႏွစ္ၾကား ရွိတဲ့ ဒုကၡသည္ကေလးေတြကို အေျခခံ အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးေနတယ္။ “က်မမွာ ဝင္ေငြရွိလာခဲ့တယ္။ ဒါက စိတ္ဓါတ္ခြန္အားကို ျမႇင့္တင္ေပးတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈရွိေစတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဂုဏ္သိကၡာကိုလည္း ျပန္ၿပီး တည္ေဆာက္ ႏိုင္လို႔ပါ”

က်န္ခဲ့တဲ့ ငါးလကစၿပီး မႏွင္းဆီ က်ဴရွင္တန္းေတြ ဆက္မသင္ေတာ့ပါ။ UNHCR (ဒုကၡသည္မ်ားဆိုင္ရာ မဟာမင္းႀကီးရံုး) နဲ႔ မေလးရွား – ကဲယား တို႔ရဲ့ စီမံခ်က္လုပ္ငန္းေတြမွာ HIV နဲ႔ အတူေနသူ ဘဝတူေတြအတြက္ ေဆြးေႏြးႏွစ္သိမ့္ အႀကံေပးတဲ့ အလုပ္သစ္ကို သူမ ေဇာက္ခ် လုပ္ကိုင္ဖို႔ အတြက္ပါ။ ဒီစီမံခ်က္ဟာ “ဘဝရွင္သန္ေရး စီမံခ်က္” “Project Long Life” လို႔ ေခၚၿပီး စပ္ဘူလာေဆးရံုမွာ အေျခစိုက္ပါတယ္။

“HIV နဲ႔ အတူေနသူ ဘဝတူေတြအတြက္ ေဆြးေႏြးႏွစ္သိမ့္ အႀကံေပးတဲ့ အလုပ္ဟာ တျခားသူေတြကို ကူညီရံုတင္ မကဘူး၊ မိမိကိုယ္လည္း ကူညီရာေရာက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ HIV နဲ႔ အတူေနသူ တျခား ဒုကၡသည္ အေတာ္မ်ားမ်ား ကေတာ့ ကံမေကာင္းၾကရွာဘူး” လို႔ မႏွင္းဆီက ေျပာျပပါတယ္။

သူမဟာ HIV နဲ႔ ေနထိုင္သူ အေယာက္ ၅၀ ေလာက္ကို ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြး အႀကံေပးၿပီးခဲ့ပါၿပီ။ အိမ္တိုင္ယာေရာက္ သြားၿပီး ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြးတဲ့ ဒီအလုပ္ဟာ သူမအတြက္ စြန္႔စားမႈ တစ္ခုပါပဲလို႔ ဘနားမားသတင္းဌာနကို ေျပာျပပါတယ္။

“ခုဆိုရင္ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဘာအလုပ္ လုပ္ေနလဲလို႔ ေမးရင္ က်မမွာ HIV ရွိေနတာေတာင္ အလုပ္တစ္ခု ရွိတယ္လို႔ ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ ေျပာပါမယ္။ က်မရဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကိုလည္း တျခား သူေတြကို ေဝမွ်ႏိုင္တာေပါ့”

“က်မ လူေတာထဲကို ျပန္၀င္ႏိုင္ၿပီ။ အရင္ကဆိုရင္ လူေတြက ကၽြန္မကို အႏၱရာယ္ေပးႏိုင္တဲ့သူ တစ္ေယာက္လို႔ ျမင္ခဲ့ၾကတယ္။ က်မ သူတုိ႔ကို အႏၱရာယ္ မျပဳႏိုင္သူ အျဖစ္ အခု သိလာတယ္။  HIVနဲ႔ အတူေနထိုင္သူတိုင္းကို အားေပးသင့္တယ္၊ အလုပ္ လုပ္ကိုင္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းမ်ဳိးလည္း ရွိသင့္ပါတယ္။”

“အေရးႀကီးတာက HIV နဲ႔ ေနထိုင္တဲ့ ဒုကၡသည္ေတြဟာ ဝင္ေငြတစ္ခုခု ရွိဖို႔လိုပါတယ္။ ဒါမွလည္း သူတို႔က်န္းမာေရးေတြ ပိုေကာင္းလာေအာင္ ဂရုစိုက္ႏိုင္ၾကမွာေပါ့” လို႔ မႏွင္းဆီက ေျပာျပပါတယ္။ အတိဒုကၡ ေရာက္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္မွ HIV နဲ႔ အတူေနထိုင္သူ ဒုကၡသည္ေတြရဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပႆနာေတြကိုလည္း မႏွင္းဆီက ေျပာျပပါတယ္။

HIV နဲ႔ ေနထိုင္သူေတြ ခံစားရေလ့ရွိတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က (ကိုယ့္မိတ္ေဆြ အသိုင္းအ၀ိုင္းက) ပစ္ပယ္ခံရမႈေတြ ၊ ေရာဂါေၾကာင့္ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေတြက စိတ္ဓါတ္ က်ဆင္းမႈမ်ား ျဖစ္လာေစပါတယ္္။

အိတ္ခ်အိုင္ဗီ ရွိတဲ့ ဒုကၡသည္ တခ်ဳိ႕ အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ သူတုိ႔မွာ HIV ရွိေနၿပီလို႔ အလုပ္ရွင္က သိလွ်င္ ခ်က္ခ်င္း အလုပ္ျဖဳတ္ပစ္တဲ့ ကိစၥမ်ဳိး ရွိေနတယ္လို႔ မႏွင္းဆီက ေထာက္ျပတယ္။ အဲဒီလို လူမ်ဳိးေတြ ေနာက္ထပ္ အလုပ္သစ္ထပ္ရဖို႔ ခက္ခဲတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ သူတို႔ ဘယ္လို ဆက္လက္႐ုန္းကန္ ႏိုင္ပါ့မလဲ။

“အိတ္ခ်္အိုင္ဗီနဲ႔ ေနထိုင္သူေတြဟာ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြဆီက၊ ကူညီေဖးမမႈနဲ႔ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာကို ငတ္မြတ္ေနၾကတယ္။  က်မတို႔နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ ရွိေနေစခ်င္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အၿပံဳးဟာ က်မတို႔အတြက္ ခြန္အားတရပ္ပါ။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ကူညီေဖးမမႈဟာ က်မတို႔ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို အားျပည့္ေစပါတယ္။”

“က်မတို႔ကို တြဲကူဖို႔ ေက်းဇူးျပဳ၍ သူငယ္ခ်င္းတို႔ လက္ကိုကမ္းေပးၾကပါ၊ က်မတို႔ဟာလည္း လူသားေတြပါ။ က်မတို႔ကို လက္ခံေပးၾကပါ” လို႔ မႏွင္းဆီက ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

“ဇင္ေယာ္ (HIM ) ဘာသာျပန္သည္”

Resorce – Helping people living with HIV to have long lives

Advertisements

Posted on March 19, 2011, in ေဆာင္းပါးက႑. Bookmark the permalink. Leave a comment.

ထင္ျမင္ခ်က္ ေပးရန္

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: